Lepszy wróbel w garści niż kanarek na płocie

Na tym etapie projektu rozsyłam informacje oraz zaproszenia do udziału w społecznej Komisji Edukacji Narodowej. Przy tej okazji odkrywam, że pozyskanie dla tej idei obecnie istniejących w Polsce oficjalnych organizacji społecznych może okazać się trudne ze względu na ich formalne zaangażowanie w strukturach Unii Europejskiej.

Na przykład, NSZZ „Solidarność”, dawniej dysponujący własnymi, niezależnymi i samorządnymi sekcjami branżowymi, dziś posiada Sekcję Krajową Oświaty i Wychowania, ale jest ona afiliowana przy Education International (EI) i przy European Trade Union Committee for Education (ETUCE/CSEE), obie z siedzibą w Brukseli. Afiliacja w międzynarodowych i europejskich związkach branżowych ogranicza niezależność i samorządność „Solidarności” w kwestiach krajowych z dwóch powodów – po pierwsze, obowiązuje nas polityka ustalona przez te organizacje i – po drugie, na tych forach jesteśmy mniejszością, zatem mamy nikłe możliwości wymuszenia zmian w zakresie polityki i programu.

Nie chcę tu oceniać tego faktu ani krytykować zasadności takiej, a nie innej organizacji związku. Te decyzje należą do jego obecnych członków i władz. Chciałbym jednak zwrócić Państwa uwagę na konsekwencje, jakie Polska ponosi w wyniku tak rozumianej reprezentacji.

W wielu dostępnych na Zachodzie materiałach na temat Globalizacji i Nowego Porządku Świata uderza to, że wszystkie legalne inicjatywy zmierzające w tym kierunku charakteryzuje tendencja do usuwania narodowych barier i kulturowych przeszkód w rozwoju ponadnarodowych struktur ekonomicznych i politycznych. Ten z natury niedemokratyczny proces jest planowany za zamkniętymi drzwiami i wprowadzany w życie bez wyczerpującej, merytorycznej dyskusji parlamentarnej oraz bez otwartego informowania społeczeństw nim objętych. Do jego typowych elementów należą między innymi:

  • Zapewnienie nieograniczonego dostępu międzynarodowych korporacji do zasobów naturalnych, bazy produkcyjnej, rynków zbytu i rynków pracy w państwach członkowskich,
     
  • Eliminacja protekcjonizmu w ekonomii państw członkowskich poprzez zniesienie ceł, taryf, kwot produkcyjnych i dofinansowania państwa w niekonkurencyjnych gałęziach gospodarki,
     
  • Otwarcie systemu bankowego państw członkowskich przez poddanie polityki fiskalnej i monetarnej kontroli międzynarodowych instytucji finansowych,
     
  • Likwidacja niezależnej polityki zagranicznej państw członkowskich na rzecz polityki zagranicznej Unii,
     
  • Kontrola Unii nad siłami zbrojnymi, sądownictwem i siłami porządkowymi państw członkowskich,
     
  • Demoralizacja młodzieży oraz osłabianie patriotyzmu i przywiązania do wartości narodowych w społeczeństwach państw członkowskich przez reklamowanie kosmopolityzmu, wprowadzanie wielokulturowości, popularyzowanie feminizmu, seksu i alternatywnych stylów życia oraz przez niszczenie instytucji pielęgnujących tradycyjne wartości kulturowe, takich jak kościół, szkoła i rodzina,
     
  • Reforma systemów edukacji oraz programów szkolnych w państwach członkowskich w celu obniżenia zdolności obywateli do samodzielnego i krytycznego myślenia, w celu ustanowienia kontroli prywatnych korporacji nad wychowaniem dzieci, w celu masowej indoktrynacji ideologicznej uczniów oraz w celu wyprodukowania prymitywnych, karnych i „szczęśliwych”, wytrenowanych w wąskich specjalnościach i łatwych do manipulowania rzesz przyszłych pracowników,
     
  • Przechwytywanie kontroli nad środkami masowego przekazu oraz eliminacja lub infiltracja niezależnych źródeł kształtowania opinii publicznej w państwach członkowskich,
     
  • Asymilacja lub rozdrobnienie istniejących w państwach członkowskich organizacji społecznych – w celu osłabienia ich zdolności do reprezentowania interesów lokalnych społeczeństw – poprzez włączanie ich w struktury międzynarodowe oraz przez inicjowanie nowych organizacji o charakterze ponadnarodowym i pozarządowym,
     
  • Tam gdzie lokalne rządy reprezentują narodowe interesy społeczeństwa i nie zgadzają się na dobrowolną akceptację powyższych „dobrodziejstw” globalizacji, stosowane są sankcje gospodarcze, w następnej kolejności organizowane z zewnątrz zamachy i próby przewrotów, a gdy i te nie są skuteczne, wypowiadane są nielegalne, zaborcze wojny.

Jak widać, reforma systemu edukacji jest tylko maleńką cząstką działań podejmowanych w wielu krajach w celu wprowadzenia i zalegalizowania tzw. Nowego Porządku Świata. Według zgodnej opinii wielu niezależnych ekspertów, proces ten ma charakter globalny, a jego zamierzonym skutkiem ma być absolutna władza elit finansowych nad światem, w którym nie będzie miejsca na demokrację, związki zawodowe i prawa człowieka.

Aby odwrócić uwagę kolonizowanych w ten sposób narodów od prawdziwych celów Globalizacji stosuje się często wojnę psychologiczną, która może przyjmować różne formy, takie jak zastraszanie kryzysem gospodarczym lub możliwością konfliktu zbrojnego, grożenie zniszczeniem środowiska naturalnego lub wizją „nieuniknionych” klęsk żywiołowych, podrzucanie zastępczych konfliktów oraz skłócanie społeczeństw wokół spraw mniej ważnych i ubocznych, a także propagowanie materialnego światopoglądu, pędu konsumpcyjnego i rozmaitych „wolności” od zasad moralnych i tradycji kulturowych.

Mam cichą nadzieję, że ten wpis nie przestraszy moich szanownych czytelników, a wręcz odwrotnie, zachęci Was do szukania alternatyw, uznania konieczności podjęcia niezależnych działań (póki jeszcze nie jest za późno) i, być może, do skorzystania z mojego zaproszenia.

Na zakończenie, chciałbym zachęcić Państwa do refleksji. W ciągu minionych wieków, niezliczone rzesze Polaków oddały życie w obronie niezawisłości naszego państwa, suwerenności naszego narodu, niezależności naszej kultury i wolności naszego sumienia. Dziś Polska po raz kolejny stoi na rozdrożu dziejów. Musimy sobie to uświadomić i musimy odpowiedzieć na proste pytanie: – „Czy lepiej jest żyć w swoim własnym domu i za swoje, czy też żyć na kredyt w bloku mieszkalnym, który należy do kogoś innego?” Stare polskie przysłowie mówi: „Lepszy wróbel w garści niż kanarek na płocie”. Nasze pokolenie i nasza postawa zdecydują o losach narodu, którego przyszłość zależy dziś od naszej mądrości i odwagi. Oby nam ich nie zabrakło.

Informacje o Admin

Koordynator projektu Komisjii Edukacji Narodowej, nauczyciel, były przewodniczący ZR i członek KK NSZZ "Solidarność" kadencji 1981-83.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Globalizacja i oznaczony tagami , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Lepszy wróbel w garści niż kanarek na płocie

  1. ciociababcia pisze:

    Bardzo potrzebne są organizacje pozarządowe, społeczne zrzeszające ludzi, którym na sercu leży Polska i Polacy. Dbałość o tożsamość, suwrenność, patriotyzm jest dawno zaniechana i zwalczana. Najgorzej, że czynią to rządy krajów, a więc mają znamię praworządności. Takie artykuły, które publikowane są na tej stronie powinne być rozdawane za darmo w formie gazetek. Niestety tylko Metro jest tak rozdawane…….

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s